teksty/...
ANIOŁ W MAJONEZIE
Opowiadanie z licznymi cytatami
- Nie pozwolimy roztaczać przed sobą tak pojętej postępowości! Nie współdziałajmy z tymi,
co dokonują moralnego rozbioru Polski!
Ksiądz grzmiał, jakby stał na ambonie. Nie stał jednak a siedział w niewielkiej salce, przeto
obudził drzemiącego w kątku starego, ale wciąż przecież Wielkiego Pisarza. Ten powiercił się,
pomlaskał, osadził obluzowaną protezę i poprawił okulary. Obraz wyostrzył się, rozmazane
kontury przybrały ludzkie kształty. Mistrz zlustrował obecnych. Zatrzymał wzrok na siedzącej
po przekątnej stażystce z ratusza i... zachwycił się.
- O! Jaka miła pupka!
Zapadła krępująca cisza. Rozespany mistrz swój zachwyt wyraził dość głośno.
I wtedy wleciała do środka tłusta, ciężka mucha. Zupełnie nie wyglądała na anioła-
mściciela z ognistym mieczem, a jednak... różnie o tym opowiadano. Z drugiej wszakże strony,
czy w ogóle wypada, żeby anioł wcielał się w muchę?
Mucha swoje przybycie oznajmiła donośnym brzęczeniem.
- Oto jestem! Będziemy się bawić! Ja spróbuję znieść jaja na wasze żarcie, a wy będziecie mi
w tym przeszkadzać.
O zgodę nie pytała.
Pokręciła się tu i tam, wyżej, niżej, do okna, do ściany i pac - siadła na tartince przed
wielebnym.
Machnął pulchną rączką.
Muszysko odleciało obrażone. Z bezczelną powolnością zatoczyło kółko i znów bęc na
księżowski talerzyk.
- Fuj, poszła! - syknęła duchowna osoba.
Podniecony skończoną właśnie oracją, redaktor diecezjalnego pisma i rzecznik kurii w jednej,
otyłej osobie, całą resztę kłębiącej się w nim złości przelał w gest odganiania muchy. Szerokim
bekhendem zatoczył łuk nad stołem. Owada, ma się rozumieć, nie trafił, za to strącił palcem
oliwkę wieńczącą misterną piramidkę z kawałków wędliny i strzępów czegoś czerwonego,
pewnie marynowanej papryki. Ani on, ani nikt inny nie zwrócili na to uwagi. Nie zauważono
kuleczki.
Mucha brzęczała nad półmiskiem a oliwka toczyła się w kierunku dyrektora teatru.
Ksiądz oliwki strąca, Pan Bóg je po stole wodzi, no bo jakże inaczej wytłumaczyć wcale nie
prostą drogę, którą musiała pokonać?
Siedzieli w sali konferencyjnej wynajętej przez redakcję lokalnego, umiarkowanie
szmatławego tygodnika. Trwała dyskusja nad godnymi pożałowania wypadkami wokół
niedawnej premiery.
W ubiegłym tygodniu, w sobotę wieczorem, miejscowa śmietanka oklaskiwała aktorów, choć
może, niektórzy robili to nieszczerze.
Sztuka była taka sobie, współczesna, nawet nieźle odegrana, tyle, że... obfitująca w obscena.
Reżyser kazał też kilkorgu aktorom biegać na golasa po scenie. Niby byli skryci za rupieciami
udającymi scenografię, mimo to, jak na nasz grajdoł, mocna rzecz.
(...)